Κάτι εντελώς απρόσμενο

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι βάζετε τους υπολογιστές σας πάνω στα τραπέζια.. Είναι τόσο άβολα να κάθεσαι εδώ πάνω. Άσε που δεν έχει και χώρο να κάτσεις. Ίσα που χωρώ πίσω απ’το πληκτρολόγιο. Ευτυχώς που έχετε καρέκλες και μπορώ να ακουμπάω κάπου τα φαγητά.Τέλος πάντων...

Πετούσα που λέτε πάνω απο την ανταριασμένη θάλασσα και κάτω απο έναν γκριζόμαυρο ουρανό γιομάτο συννεφιές. Κουνούσα τις γλαρίσιες φτερούγες μου στο ρυθμό του σχεδόν πεθαμένου Οκτώβρη, ο οποίος είναι αργός και μελαγχολικός μιας και όλα αρχίζουν να παγώνουν. Νόμιζα πως τίποτα δεν θα μου χαλούσε αυτή την υπέροχη μέρα, ώσπου είδα την αναθεματισμένη λάμψη.

Μέσα απο μια κούρμπα ανάμεσα σε δυο βράχους, καμιά διακοσαριά μέτρα μακριά, ένα κυανοπράσινο φως ξοπήδησε ζωηρά και ύστερα χαμήλωσε και αχνόφεγγε σταθερά. Ήταν σίγουρα σινιάλο καλικάντζαρου.. Με μια θεαματική βουτιά (είμαι φιγουρατζής τι να κάνουμε) προσγειώθηκα μέσα στη μικρή σπηλιά και μπροστά σε μια ασχημόφατσα που δεν περίμενα –κι ούτε ευελπιστούσα- να ξαναδώ.

«Νομίζω πως ήρθες λίγο νωρίς Σανατάριε. Τα Χριστούγεννα είναι σε δυο μήνες απο τώρα», του είπα με φωνή που εξέφραζε την πλήρη δυσαρέσκειά μου.

Ο Σανατάριος ήταν ένας «παλιόφιλος» απο ‘κει κάτω, σπιούνος και κερατάς ως εκεί που δεν πάει άλλο, και ένας απο τους λόγους που βρίσκομαι παγιδευμένος ‘δω πέρα μαζί σας. Και αυτά που είπα τις προάλλες για τις διαφορές μεταξύ καλικαντζάρων, ψέματα ήταν.. Χειρότερα κι απο σας σφαζόμαστε, απλά όχι για τους ηλίθιους λόγους που το κάνετε εσείς.

«Σε τρεις μέρες επιστρέφεις κάτω», πέταξε τα λόγια που περίμενα να ακούσω εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια σαν καρφιά.. Μα κάτι στο σιχαμερό του βλέμμα δεν μου άρεσε καθόλου.

«Δε λέω με τιμά η πρόσκληση.. Αλλά κράτα για αλλού τις μαλαγανιές σου, και λέγε τί μου κρύβεις.»

«Ο αρχηγός πέθανε. Έχουμε εκλογές. Σε τρεις μέρες να ‘σαι έτοιμος» είπε και με ένα χτύπημα των δυο στραβοδαχτύλων του εξαφανίστηκε.

Πραγματικά αυτό ήταν απ’ τ’άγραφα! Ο αρχηγός δολοφονήθηκε και θα ‘χουμε εκλογές. Θα μου πείτε πώς είμαι τόσο σίγουρος πως δολοφονήθηκε..? Βλέπετε ‘μεις οι καλικάντζαροι είμαστε αθάνατοι. Ο μόνος τρόπος να πεθάνουμε είναι είτε να μας κόψουν το κεφάλι, είτε να μας ξορκίσουν, που παραείναι περίπλοκο, οπότε συνήθως ακολουθούν τον τρόπο των Χάιλαντς.

Και τώρα έχουμ’ εκλογές.. Διάολε! Θα χυθεί αίμα...

Ένα - Μηδέν (1-0)

Βρισκόμουν σε έναν κεντρικό δρόμο της πόλης, και έγλειφα αδιάφορα το μπροστινό μου πόδι (είχα πάρει τη μορφή μιας καφετιάς κεραμιδόγατας με φουντωτό τρίχωμα) παρακολουθώντας τους ανθρώπους να κάνουν περαντζάδα με τις ομπρέλες τους.

Ενώ προσπαθούσα να καταπνίξω την επιθυμία μου ν'αρχίσω τις τρικλοποδιές, άρχισαν στα καλά καθούμενα να ακούγονται κάτι διαπεραστικά ουρλιαχτά. Αναπήδησα και γούρλωσα τα μάτια τρομαγμένος, ψάχνοντας την πηγή της ηχορύπανσης. Όταν είδα πως ήταν για άλλη μια φορά δυο δικοί σας να τρώγονται σαν τα ποντίκια πάνω απο ένα κομμάτι τυρί, συνέχισα το γλείψιμο με θέα τον ποντικοκαυγά. Ναι, η αλήθεια είναι πως κατά βάθος το χαιρόμουν, αλλά πραγματικά νομίζω πως έχετε ένα θεματάκι με τις διαφορές και τις συγκρίσεις...

Θα σας έλεγα αθεράπευτα βλαμμένους, αλλά επειδή είμαι στις καλές μου, μου αρκεί να σας πω κομπλεξικούς. Δηλαδή ειλικρινά τώρα... Θα μπορούσατε να έχετε περισσότερες διαφορές?! Και ξεκινώ...

-Διαφορές φυλετικές
-Διαφορές υλικές
-Διαφορές ιδεολογίας
-Διαφορές ηλικίας
-Διαφορές φύλου (στα δύο τελευταία ειδικά να δείτε τι άνετοι που είμαστε 'κει κάτω... Όχι οτι μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς δηλαδής, αφού αν έρθει και στην πέσει κανείς έτσι όπως είμαστε, ούτε θα καταλάβεις αν είναι θηλυκός, αρσενικός, μεγάλος ή μικρός... και νομίζω αυτό μας κάνει πανσέξουαλ...)

Θα μπορούσα να συνεχίσω με διάφορες διαφορές, αλλά επειδή βαρέθηκα να ασχολούμαι με την περίπτωσή σας, σταματάω εδώ. Εγώ πάντως λέω να πάρετε παράδειγμα εμάς. Δείτε τι ωραία και χαρούμενα προσπαθούμε όλοι μαζί να πριονίσουμε το δέντρο που βαστάει τη γη. Και δεν θα δείτε ποτέ μα ποτέ καλικάντζαρους να 'χουν διαφορές. Γιατί όπως λέει και μια ξωτικοπαροιμία...

"Να συγκρίνεις μη γυρεύεις στον κόσμο αυτό,
 γιατί σκόνη θα γενείς κι εσύ κι εγώ."

Καλικάντζαροι-Άνθρωποι   1-0

Μαλαγανοτρικλοπόδης Πλανήταρος

Εγώ λοιπόν είμαι ο Πλανήταρος, ο πιο ξύπνιος και μορφονιός καλικάντζαρος που θα βρείτε στην πιάτσα. Όλο τ'όνομά μου είναι Μαλαγανοτρικλοπόδης Πλανήταρος, αλλά 'σεις λέτε με Πλανήταρο να ξεμπερδεύετε. Βέβαια σα ξωτικό κι εγώ τα 'χω τα χαρίσματά μου και μάλιστα τρία (οι περισσότεροι έχουν απο κανένα ως ένα).

Καταρχάς είμαι Μαλαγάνας που πάει να πει πως έχω πειθώ. Οι περισσότεροι Μαλαγάνες τη χρησιμοποιούν για να πάρουν κάνα γλυφιτζούρι απο τα μικρά σας. Μετά έχω το φοβερό χάρισμα του Τρικλοπόδη, το οποίο σε συνδυασμό με τους Κουλοχέρηδες βγάζει πολύ γέλιο! Και επίσης έχω το χάρισμα ν'αλλάζω την εμφάνισή μου σε ζώο της αρεσκείας μου, πάνω-κάτω στο μέγεθος μου όμως, μη ξεχιλώσω, όπως ο Κούταρος που ακόμα τον έχουνε στα επείγοντα γιατί ήθελε ντε και σώνει να μεταμορφωθεί σε ελέφαντα. Αυτή τη στιγμή σας γράφω με την κανονική μου μορφή που 'ναι κι η πιο όμορφη.

Για κακή μου τύχη λοιπόν βρέθηκα να ζω εδώ κι εικοστέσσερα χρόνια στη βρωμοπολιτεία σας. Δε λέω τις έκανα τις μαλακίες μου (θα σας μιλήσω άλλη φορά γι'αυτό) και μ'εγκλώβισαν τα τσογλάνια οι δικοί μου 'δω πάνω, και τώρα τις πληρώνω μια-μια (τις μαλακίες).

Που λέτε για μας τους καλικάντζαρους, δεν υπάρχει μεγαλύτερος φόβος απ'το να ζούμε στη γη. Καυσαέριο, τσιμέντο, άσε το άγχος, και ληστάδες, και φονιάδες, να μην πω για τους τρελούς. Χειρότεροι κι απο 'μας γίνατε, άσε που δεν έχουμε και λόγο να 'ρθουμε να σας αναστατώσουμε. Τα καταφέρνετε και μόνοι σας με τη γραφειοκρατία.. Και τα Χριστούγεννα δηλαδή, το τραβούσαμε το ζόρι για να 'ρθούμε ως εδώ πάνω. Δε λέω, τα βγάζαμε τα γούστα μας, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια, όλο και λιγότερους βλέπω να 'ρχονται. Τόσο σκατά τα 'χετε κάνει.. Για να καταλάβετε, πέρσι τα Χριστούγεννα πέντε συνάδελφοι ήρθαν όλοι κι όλοι... Και μέσα σ'αυτούς κι ο Μαλαπέρδας που δεν μετράει γιατί εσείς έχετε τρακόσους τέτοιους κλεισμένους μέσα σε μια "δουλή" θαρρώ τη λέτε. Άρα τέσσερις.

 Τώρα που το ανέφερα, αυτή η δουλή εγώ μια φορά δεν χαμπάριασα τι ρόλο βαράει... Είναι 'κει κάμποσοι χοντρομπαλάδες και ξινομούρηδες, -πιο κουτοί κι απ'τους δικούς μου 'κει κάτω δηλαδής- και όλο μιλάνε. Γλώσσα δε βάζουν μέσα. Μέχρι κι ο Γιωργής ο Μαλαγάνας μια φορά, θα 'χε βαρεθεί την πάρλα και θ'άφηνε τα ζαχαρωτά για τα μούλικα... Άκουσα βέβαια τις προάλλες μια μάινα να λέει πως αυτοί σας κυβερνάνε, αλλά επειδή δε γίνεται να 'στε τόσο ζωντόβολα, δεν την πίστεψα.

 Τέλος πάντων επειδή ακούω θόρυβο απ'έξω, και μάλλον ήρθαν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού, θα σας αφήσω τώρα και τα λέμε σύντομα, απ'άλλο σπίτι όμως γιατί σ'αυτό είχε μόνο μπρόκολα και σόδες στο ψυγείο, και μ'έκοψε η λόρδα.