Ένα - Μηδέν (1-0)

Βρισκόμουν σε έναν κεντρικό δρόμο της πόλης, και έγλειφα αδιάφορα το μπροστινό μου πόδι (είχα πάρει τη μορφή μιας καφετιάς κεραμιδόγατας με φουντωτό τρίχωμα) παρακολουθώντας τους ανθρώπους να κάνουν περαντζάδα με τις ομπρέλες τους.

Ενώ προσπαθούσα να καταπνίξω την επιθυμία μου ν'αρχίσω τις τρικλοποδιές, άρχισαν στα καλά καθούμενα να ακούγονται κάτι διαπεραστικά ουρλιαχτά. Αναπήδησα και γούρλωσα τα μάτια τρομαγμένος, ψάχνοντας την πηγή της ηχορύπανσης. Όταν είδα πως ήταν για άλλη μια φορά δυο δικοί σας να τρώγονται σαν τα ποντίκια πάνω απο ένα κομμάτι τυρί, συνέχισα το γλείψιμο με θέα τον ποντικοκαυγά. Ναι, η αλήθεια είναι πως κατά βάθος το χαιρόμουν, αλλά πραγματικά νομίζω πως έχετε ένα θεματάκι με τις διαφορές και τις συγκρίσεις...

Θα σας έλεγα αθεράπευτα βλαμμένους, αλλά επειδή είμαι στις καλές μου, μου αρκεί να σας πω κομπλεξικούς. Δηλαδή ειλικρινά τώρα... Θα μπορούσατε να έχετε περισσότερες διαφορές?! Και ξεκινώ...

-Διαφορές φυλετικές
-Διαφορές υλικές
-Διαφορές ιδεολογίας
-Διαφορές ηλικίας
-Διαφορές φύλου (στα δύο τελευταία ειδικά να δείτε τι άνετοι που είμαστε 'κει κάτω... Όχι οτι μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς δηλαδής, αφού αν έρθει και στην πέσει κανείς έτσι όπως είμαστε, ούτε θα καταλάβεις αν είναι θηλυκός, αρσενικός, μεγάλος ή μικρός... και νομίζω αυτό μας κάνει πανσέξουαλ...)

Θα μπορούσα να συνεχίσω με διάφορες διαφορές, αλλά επειδή βαρέθηκα να ασχολούμαι με την περίπτωσή σας, σταματάω εδώ. Εγώ πάντως λέω να πάρετε παράδειγμα εμάς. Δείτε τι ωραία και χαρούμενα προσπαθούμε όλοι μαζί να πριονίσουμε το δέντρο που βαστάει τη γη. Και δεν θα δείτε ποτέ μα ποτέ καλικάντζαρους να 'χουν διαφορές. Γιατί όπως λέει και μια ξωτικοπαροιμία...

"Να συγκρίνεις μη γυρεύεις στον κόσμο αυτό,
 γιατί σκόνη θα γενείς κι εσύ κι εγώ."

Καλικάντζαροι-Άνθρωποι   1-0