Ένα δώρο απ'τα παλιά

Με γοργά και αθόρυβα βήματα έφτασα μπροστά στο ψυγείο, άνοιξα την πόρτα και έβαλα όσες λιχουδιές χωρούσαν στις τσέπες μου. Στρίμωξα δυο μπανάνες κάτω απο τις μασχάλες , φόρτωσα τα χέρια μου με ψωμιά και αλλαντικά και με μια σοκολάτα στο στόμα τράβηξα για το γραφείο του σπιτιού που μόλις είχα διαρρήξει. Έσπρωξα την πόρτα με το πόδι μου, άνοιξα το φως... αλλά δεν ήμουν μόνος..

Τα μάτια μου άνοιξαν διάπλατα και η σοκολάτα έπεσε απο το στόμα μου. Καθόταν στην καρέκλα με το ροζ φορεματάκι της, και είχε τα πόδια πάνω στο τραπέζι, τα οποία κουνούσε ρυθμικά σε μια βουβή μουσική. Φορούσε όπως πάντα τις ριγέ της κάλτσες και τα κόκκινα γυαλιστερά παπούτσια, και με κοιτούσε με την άκρη των ματιών της. Κατάρα! Δεν περίμενα να την συναντήσω για τα επόμενα εκατό χρόνια! Ο λόγος που ήμουν παγιδευμένος ‘δω πάνω ήταν γιατί έσωσα αυτή τη χαζοβιόλα νεράιδα απο πέντε δικούς μου που προσπαθούσαν να της ξεριζώσουν τα φτερά.

«Γεία σου Πλαν...»

«Δεν ξέρω τι θες αλλά είμαι πολύ απασχολημένος», της απάντησα.

«Το βλέπω», είπε ενώ με παρακολουθούσε να προσπαθώ να σηκώσω τη σοκολάτα με το στόμα μου. «Το ξέρουμε κι οι δυό πως σου χρωστάω μια χάρη.»

«Γε μου χγωχτάχ μια χάγη, α--ά τη γωή χου!», μουρμούρισα αφού κατάφερα επιτέλους να σηκώσω τη σοκολάτα.

«Ακριβώς!» Πετάχτηκε όρθια πάνω στην καρέκλα και έβαλε τα χέρια στη μέση της. Τα διάφανα φτερά της ξεδιπλώθηκαν επιδεικτικά. «Και επειδή δεν θέλω να είμαι υπόχρεη σε κανέναν, και ξέρω πόσα πέρασες εγκλωβισμένος εδω πέρα, ήρθα για να σε βοηθήσω!»

«Δεν μπορείς να με βοηθήσεις σε κάτι, και να κατέβεις απ’την καρέκλα γιατί δεν έχω που να ακουμπήσω τα φαγητά μου.»

«Έμαθα για τις εκλογές σας και ήρθα για να σου προσφέρω αυτό!» είπε και έβγαλε απο την τσέπη της μια γυαλιστερή λεπίδα με χρυσή χειρολαβή.

Αυτή τη φορά μου έπεσαν όλα τα τρόφιμα κάτω. Είχα μείνει αποσβολωμένος να κοιτάζω την λεπίδα που είχα να δω εικοστέσσερα χρόνια! Συγκεκριμένα απο τότε που την έσπασαν σε χίλια κομμάτια οι δικοί μου, επειδής προστάτεψα μια νεράιδα. Και ένας καλικάντζαρος χωρίς τη λεπίδα του, είναι απροστάτευτος σαν ποντικός σε γατολημέρια. Την πήρα στα χέρια μου και την στριφογύρισα. Ήταν δυνατή όπως τότε, και έμοιαζε σαν να μην την έσπασαν ποτέ.  Ήταν το καλύτερο δώρο!

«Τι είναι αυτές οι χρυσές αηδίες πάνω της?», της είπα χωρίς να πάρω τα μάτια μου απο τη λεπίδα.

«Την διακόσμησα λίγο, όταν την έφτιαχνα. Δεν είναι πολύ γλυκιά?!»

«Χάλια είναι! ....Ευχαριστώ Πούκα..»

«Δεν κάνει τίποτα Πλαν. Νομίζω είμαστε πάτσι τώρα. Το καλό που σου θέλω, να σκίσεις εκεί κάτω!»

«Ό,τι θέλω θα κάνω! Δεν θα μου πεις εσύ!» της πέταξα λίγο πριν εξαφανιστεί αφήνοντας πίσω της μια μολότωφ χρυσόσκονης.